دوستان، شرح پریشانی من گوش کنید... داستان غم پنهانی من گوش کنید

قصه ی بی سر و سامانی من گوش کنید ... گفت و گوی من و حیرانی من گوش کنید

شرح این آتش جانسوز نگفتن تا کی؟

سوختم، سوختم، این راز نهفتن تا کی؟

روزگاری من و دل ساکن کویی بودیم ... ساکن کوی بت عربده جویی بودیم

عقل و دین باخته دیوانه ی رویی بودیم ... بسته ی سلسله ی سلسله مویی بودیم

کس در آن سلسله غیر از من و دل بند نبود

یک گرفتار از این جمله که هستند نبود

نرگس غمزه زنش اینهمه بیمار نداشت ...سنبل پر شکنش هیچ گرفتار نداشت

اینهمه مشتری و گرمی بازار نداشت ... یوسفی بود ولی هیچ خریدار نداشت

اول آن کس که خریدار شدش من بودم

باعث گرمی بازار شدش من بودم

عشق من شد سبب خوبی و رعنایی او ... داد رسوایی من شهرت زیبایی او

بسکه دادم همه جا شرح دلارایی او... شهر پر گشت ز غوغای تماشایی او

این زمان عاشق سر گشته فراوان دارد

کی سر برگ من بی سر و سامان دارد؟

چاره اینست و ندارم به از این رای دگر ... که دهم جای دگر دل به دلارای دگر

چشم خود فرش کنم زیر کف پای دگر ... بر کف پای دگر بوسه زنم جای دگر

بعد از این رای من اینست و همین خواهد بود

من بر این هستم و البته چنین خواهد بود

پیش او یار نو و یار کهن هر دو یکی است ... حرمت مدعی و حرمت من هر دو یکی است

قول زاغ و غزل مرغ چمن هر دو یکیست ... نغمه ی بلبل و غوغای زغن هر دو یکیست

این ندانسته که قدر همه یکسان نبود

زاغ را مرتبه ی مرغ خوش الحان نبود

چون چنین است پی کار دگر باشم به... چند روزی پی دلدار دگر باشم به

عندلیب گل رخسار دگر باشم به ... مرغ خوش نغمه ی گلزار دگر باشم به

نو گلی کو که شوم بلبل دستان سازش

سازم از تازه جوانان چمن ممتازش

آن که بر جانم از او دم به دم آزاری هست ... میتوان یافت که بر دل زمنش باری هست

از من و بندگی من اگرش عاری هست ... بفروشد که به هرگوشه خریداری هست

به وفاداری من نیست در این شهر کسی

بنده ای همچو مرا هست خریدار بسی

مدتی در ره عشق تو دویدیم، بس است ... راه صد بادیه ی درد بریدیم، بس است

قدم از راه طلب باز کشیدیدم، بس است... اول و آخر این مرحله دیدیم، بس است

بعد از این ما و سر کوی دلارای دگر

با غزالی به غزل خوانی و غوغای دگر

تو مپندار که مهر از دل محزون نرود ... آتش عشق به جان افتد و بیرون نرود

وین محبت به صد افسانه و افسون نرود ... چه گمان غلط است این برود، چون نرود

چند کس از تو و یاران تو آزرده شود

دوزخ از سردی این طایفه افسرده شود

ای پسر چند به کام دگرانت بینم ... سرخوش و مست ز جام دگرانت بینم

مایه ی عیش مدام دگرانت بینم ... ساقی مجلس عام دگرانت بینم

تو چه دانی که شدی یار چه بیباکی چند

چه هوسها که ندارند هوسناکی چند

یار این طایفه ی خانه بر انداز مباش ... از تو حیف است، به این طایفه دمساز مباش

میشوی شهره، به این فرقه هم آواز مباش ... غافل از لعب حریفان دغا باز مباش

به که مشغول به این شغل نسازی خود را

این نه کاری است، مبادا که ببازی خود را

در کمین تو بسی عیب شماران هستند... سینه پر درد زتو کینه گذاران هستند

داغ بر سینه زتو سینه فکاران هستند ... غرض اینست که در قصد تو یاران هستند

باش مردانه که ناگاه قفایی نخوری

واقف کشتی خود باش که پایی نخوری

گرچه از خاطر وحشی هوس روی تو رفت ... وز دلش آرزوی قامت دلجوی تو رفت

شد دل آزرده و آزرده دل از کوی تو رفت ... با دل پر گله از ناخوشی خوی تو رفت

حاش لله که وفای تو فراموش کند

سخن مصلحت آمیز کسان گوش کند